|
Ik ben begonnen met hardlopen om wat aan mijn gewicht te doen. Na diverse pogingen met dieet-produkten leek het erop dat ik mijn calorie-verbruik misschien maar beter wat op kon krikken. Gestart bij de fitness-club, wandelen op de loopband, fietsen, jullie kennen het vast wel. Het zette niet echt zoden aan de dijk. Totdat een collega van me zei dat ik moest gaan hardlopen. Leek me helemaal niets, maar ja, je moet wat.
Goede schoenen aangeschaft want dat was belangrijk werd me verteld en ter ondersteuning ook aan het Montignaccen geslagen. Begonnen met minuutje te rennen, maar ik had niet echt een schema en een plan. De kilo's begonnen al te smelten, maar met hardlopen bleef ik steken, kon na een half jaar nog steeds niet langer dan 6 minuten aan een stuk rennen, dan liep de hartslag op tot boven de 180.
Toevallig stond er op intranet een oproep voor niet-hardlopers die wel-hardlopers wilden worden, dus me aangemeld. We begonnen in januari 2005. Een leuke groep, met veel motivatie. Weer bij het begin, dus minuutje rennen en veel wandelen. Met zo'n groep gaat het vanzelf, je kletst wat, je wilt niet voor de ander onderdoen, dus opgeven was er niet bij, en zowaar, ik doorbrak de 6 minutengrens. Het bleek dat ik gewoon te hard wilde, met een wat rustiger tempo kon ik het wel langer vol houden.
De training van John was altijd leuk, hij kan goed motiveren, en werkt aan je techniek, niet te gespannen met je nek en schouders, niet teveel beweging waar het niet nodig is, vanwege de energie-verspilling. De meest bijzondere training was op een zondag, nadat het heel erg gesneeuwd had. Ik stuurde een sms-je naar John of de training nog door ging. 'Ik kom gewoon' kreeg ik terug, dus ik ging ook gewoon. We waren met z'n 2-en die training, maar de rest heeft wat gemist! Het was ploeteren door de sneeuw die af en toe tot de knieen kwam, de 13 minuten die we aan een stuk moesten leek (voor mij in ieder geval) langer dan ooit, maar die dag is wel blijven hangen, want toevallig begon John er pas ook weer over.
Zowaar, na 3 maanden konden we een half uur aan een stuk rennen. Nooit gedacht dat dat me ooit zou lukken. Na die 3 maanden mochten we met de overige Corus-runners mee gaan trainen, lekker in het duin. De loopjes werden langer, en toen ging het heel snel met mijn gewicht bergafwaarts.
Inmiddels ben ik helemaal verslingerd aan het lopen, heb in 2005 mijn 1e damloop gedaan, in juni 2006 de halve marathon (Marquetteloop) en ook weer de damloop. Helaas ben ik iets te fanatiek geweest, loop al een tijdje met een achillespees-blessure en geef die nu maar even de gelegenheid om te genezen. Dat betekent 3 maanden niet hardlopen, in januari ga ik dan weer met de beginnersgroep om de zaak weer langzaam op te bouwen.
Ik kan bijna niet wachten……………… |
